Dagklap 2: De toon is gezet!
Wat een weelde, wat een leven, wat een eeuw! De eerste TAZ-bezoekers gaven veel in een warm Kursaal en hebben nog veel meer gekregen. Een lading dekkende verwelkoming werd aangevuld door de Iraanse Farnoosh Khodadadeh die tijd nam in tonen. Haar muzikale verhaal ontsproot bij haar moeders slaapliedjes die werden ingezet tijdens de tijdelijke stiltes tussen het vallen van de bommen. Een mooie, heftige en indrukwekkende insteek die werd verlicht met de verruimende en geestige filosofische bijval van onze golfbreker Jean-Paul Van Bendegem. Gevolgd door de ééndagsband met een ietwat verlegen burgervader John, een TAZ-vader Boy en opera-vader Steve die zich liet ondersteunen door een TAZ-youth koor om de kers op de taart van de openingsavond in te leiden. En toen, Alice… Een meisje van 101, een staande ovatie: een startschot van het festival om nooit te vergeten.
En tijdens dit alles gingen Queen of the Flies en Deeper in première terwijl een gigantisch team vrijwilligers binnen en buiten een zonnig café Koer perfecte pintjes tapt met live muziek. We zijn vertrokken, let’s go!
Startschot voor expo's en Jong Muziek
Vandaag starten twee expo’s in de Foyer Kleine Post: ga ontprikkelen in de Stiltekamer en neem maximum 120 seconden tijd MORE THEN 28 SECONDS. Iets meer, maar ook wel activerende prikkels tijdens het optreden van ‘this is the omen’, blaaswerk snaren en percussie door Jong Muziek op het hogere niveau, om 11 uur in Fort Napoleon en om 22u in de Panoramazaal. Niet twijfelen, gewoon doen.
Golfbrekers aan het roer
Vanmorgen om 11u werd de tijd onder de loep genomen. Niet zozeer als meetinstrument of als klokslag, maar als gedachte-experiment. Zo zette Jean Paul Van Bendegem met zijn lezing Mijn Tijd, Uw Tijd, Onze Tijd en De Tijd de toon.
Als wiskundige en filosoof plaatste hij het begrip tijd onder het vergrootglas. Of beter: hij liet het los uit zijn omlijning. De tijd — mijn tijd, uw tijd, onze tijd en de tijd — werd uiteen gerafeld, benaderd, bevraagd. Niet om haar vast te zetten, wel om haar gelaagdheid te tonen. Net zoals in het interview sprak hij niet in definities, maar in mogelijkheden. Zijn lezing was een poging om tijd niet te reduceren tot iets dat tikt of verstrijkt, maar te begrijpen als iets dat ons vormt.
In hun uiteenlopende benaderingen lieten beide golfbrekers hun stempel achter op deze eerste dag.
Le Temps D'Une Farnoosh
Makon. Leef nu. Net als vorig jaar keert Jotka Bauwens terug naar TAZ#2025 om samen met jullie te dansen. Door de tijd, door de liefde, door het leven. Daal of klim naar de oosterhelling van het Kursaal en beweeg mee op Makon, het nummer dat onze Golfbreker Farnoosh Khodadadeh samen met Pieter-Jan De Smet en Frederik Segers speciaal voor TAZ#2025 componeerde. Makon. Leef nu. Leef mee. Beweeg mee.
Dansemble
Wie om 15u de benen al warm heeft gedanst op de trappen van het Kursaal met Jotka Bauwens, hoeft het daar niet bij te laten. Met Dansemble nodigt TAZ Youth je uit om die energie door te trekken naar Café Koer, waar elke avond een andere dansstijl op je wacht.
Vanavond om 18u gooien we het open: improvisatie op de planken van Café Koer. Durf, voel, beweeg — alles kan, niets moet. En dat is nog maar het begin. De volgende dagen staat de dansvloer klaar met uiteenlopende stijlen, van salsa tot linedance, van hiphop tot Surinaamse dans. Geen ervaring nodig, wél goesting.
// WE GEVEN DE TIJD is een tijd- en zingevende TAZ-estafette.
Tien dagen lang beantwoordt elke dag één TAZ-ganger een vraag over tijdsbeleving voor, na of tijdens een TAZ-moment.
De eerste vraag komt van ons, daarna vult elke TAZant het ontwikkelde antwoord aan met een nieuwe vraag voor de volgende.
We geven de tijd vandaag door aan Georges (25), een gepassioneerde dame van de kust. Ze houdt van diepzinnige vragen dus daarom bijt ze vandaag de spits af. Ze beantwoordt de vraag en speelt dan een nieuwe vraag door aan de volgende TAZant.
Georges, wanneer stopt de tijd voor jou tijdens TAZ?
Wanneer je in een goede voorstelling zit, merk je niet dat de tijd zo snel voorbijraast. Je wordt opgenomen, meegezogen in een fictieve wereld en plots is het gedaan. Je kijkt om je heen, alsof je wakker wordt uit iets intiems dat je met een groep (on)bekende mensen hebt gedeeld. En tegelijk denk je: dit mocht nog wel even duren. Dat zijn de momenten die blijven hangen. Niet alleen omdat de voorstelling goed was, maar omdat je zelf even ergens anders was.
Soms zijn het net de kleine dingen: de stilte in de zaal, een bepaalde interactie tussen spelers of iemand in het publiek die geen blijf weet met z’n houding. Ze raken je zonder dat je het meteen doorhebt en trekken je in of net uit een bubbel.
Om dan uiteindelijk al-tijd op Café Koer te eindigen. - We slagen écht geen enkele Café Koer over- en daar in de sfeer verder samen na te praten over wat je hebt gezien en gevoeld, ook al loopt dat dan soms niet gelijk met elkaars idee.
Maar al snel glijdt het gesprek richting andere dingen: de week die is geweest, een anekdote die moet verteld worden, twijfels die iemand wil delen of een boek of filmtip die bij de vorige afspraak nog bleef liggen.
Op TAZ lijkt niemand een horloge te hebben, de enige tijd die in de gaten wordt gehouden is het aanvangsuur van de voorstellingen. Je hebt echt even het gevoel dat de tijd stopt, vanaf je een voorstelling binnenstapt of zodra je voet op Café Koer zet, lijkt alles weg te vallen en zijn het alleen nog de voorstellingen, je vrienden, de gezelligheid en de gesprekken die vallen waar het om draait.
Wanneer het na een hele dag voorstellingen, vele drankjes en babbels later toch wel eens het moment is om huiswaarts te keren, voordat de dauw helemaal valt, dan begint de tijd terug pas echt te lopen.
Om dan de volgende dag alles weer van vooraf aan te doen - want het bij één dag in de tijdsbubbel die Theater Aan Zee heet houden, zou ook maar saai zijn.
Bedankt voor je tijd, Georges. Wat is jouw vraag voor morgen?
Aan welke tijd, welk verhaal of welk gevoel doet TAZ je denken? Iets waar je buiten de tijd van het festival misschien zelden of nooit bewust bij stilstaat?
// Ontdek elke avond om 17u hoe een zelfgekozen lied een van de TAZ-bezoekers meevoert naar het verleden...
Beeldschoon
