Ik ben een boom
Ik ben een boom is een intieme, onderzoekende reis naar mannelijkheid, vaderschap en de erfenis van onze (voor)vaders. Wanneer Jozefien Mombaerts moeder wordt van een zoon, botst ze onverwacht hard op de structuren van het patriarchaat en de hardnekkige rolmodellen die onze verbeelding bepalen. Wat betekent het vandaag om een jongen op te voeden? Waar vinden we alternatieven voor de luidste stemmen in het debat? En welke oude vaderbeelden dragen we onbewust met ons mee: de vader die luider zwijgt dan ademt, de emotioneel onbeschikbare vader, de dronken vader? Via de vrouwelijke blik probeert ze de verbeelding rond mannelijkheid open te breken, terwijl ze zich tegelijkertijd eerlijk uitspreekt over haar eigen angsten, verlangens en twijfels.
Samen met Joeri Cnapelinckx maakt ze deze muzikale literaire roadtrip. Jozefien werkte zowel voor Een Pleidooi voor Zelfmoord als voor Gij zijt het samen met Joeri Cnapelinckx als muzikant. Joeri slaagt er altijd in om naargelang de dramaturgische noodzaak, de juiste sfeer te scheppen of het antwoord op onbeantwoorde vragen te suggereren via klank en muziek. Alles wat niet gezegd wordt in de tekst krijgt op die manier een plaats. Hij maakt geen soundtrack die de voorstelling dient, hij schept mee de wereld voor het verhaal.
Kunnen we ons een andere man voorstellen — én durven we hem de ruimte geven om te groeien?
---
Concept, tekst en spel: Jozefien Mombaerts
Muziek en spel: Joeri Cnapelinckx
Spreiding: Jimmie Dimmick
Ik ben een boom est un voyage intime et exploratoire à travers la masculinité, la paternité et l’héritage de nos ancêtres. Lorsque Jozefien Mombaerts devient mère d’un fils, elle se heurte de manière inattendue et brutale aux structures du patriarcat et aux modèles tenaces qui déterminent notre imaginaire. Que signifie aujourd’hui élever un garçon ? Où trouver des alternatives aux voix les plus bruyantes du débat ? Et quelles anciennes images du père portons-nous inconsciemment en nous : le père dont le silence est plus assourdissant que sa respiration, le père émotionnellement indisponible, le père alcoolique ? À travers un regard féminin, elle tente de briser les codes de la masculinité, tout en s’exprimant avec sincérité sur ses propres peurs, désirs et doutes.
C'est en collaboration avec Joeri Cnapelinckx qu'elle entreprend ce road trip musical et littéraire. Jozefien a travaillé à la fois pour Een Pleidooi voor Zelfmoord et pour Gij zijt het aux côtés de Joeri Cnapelinckx en tant que musicienne. Joeri parvient toujours, selon les besoins dramaturgiques, à créer l’atmosphère adéquate ou à suggérer la réponse à des questions restées sans réponse par le biais du son et de la musique. Tout ce qui n’est pas dit dans le texte trouve ainsi sa place. Il ne compose pas une bande-son au service du spectacle, il contribue à créer le monde de l’histoire.
Pouvons-nous imaginer un autre homme — et osons-nous lui laisser l’espace nécessaire pour s’épanouir ?
Ik ben een boom is an intimate, exploratory journey into masculinity, fatherhood and the legacy of our forefathers. When Jozefien Mombaerts becomes the mother of a son, she unexpectedly comes up against the structures of patriarchy and the persistent role models that shape our imagination. What does it mean today to raise a boy? Where can we find alternatives to the loudest voices in the debate? And which old images of fatherhood do we unconsciously carry with us: the father who is louder in his silence than in his breathing, the emotionally unavailable father, the drunk father? Through a female perspective, she attempts to break open the imagination surrounding masculinity, whilst at the same time speaking honestly about her own fears, desires and doubts.
Together with Joeri Cnapelinckx, she embarks on this musical literary road trip. Jozefien worked with Joeri Cnapelinckx as a musician on both Een pleidooi voor zelfmoord and Gij zijt het. Joeri always manages, according to the demands of the drama, to create the right atmosphere or to suggest answers to unanswered questions through sound and music. In this way, everything left unsaid in the text is given a place. He does not create a soundtrack that merely serves the performance; he helps to create the world for the story.
Can we imagine a different man — and do we dare to give him the space to grow?
Kijk & luister
