DAGKLAP 5 | Zondag rustdag? Doe normaal

We vlogen als een meeuw van de bruisende WonderWaai, naar een broeierige circustent en dan met vaste vleugelslag naar Oosteroever waar we toch even moesten bekomen van die prachtige locaties. En we hadden het getroffen, want er was theater, comedy en diy-muziek die nog steeds in ons hoofd weerklinkt “shame on your gazon, shame on your peloeze!”. Wat een dag, en vandaag kan dit allemaal gewoon opnieuw. Vliegen jullie mee?

VERLOREN VOORWERPEN

Iemand een groot houten paard kwijt? Een meisje, laatst gezien in een fles? We hebben ook een beer gevonden op het strand en een papegaai. En papegaai. Ohja en ook iemands zus. Voor de rest gewoon wat gestolen voorwerpen uit een supermarkt. Zo net spoelde ook het moreel kompas van enkele wereldleiders aan, net als sommige mensenrechten uit het EVRM. Odette is trouwens ook nog steeds op zoek naar haar duette en Britney Spears naar haar dubbelganger.

Bon, als je iets kwijt bent, of je wilt dubbelchecken of het geld op jouw drankkaart van Café Koer nergens aangetroffen is, kan je altijd even naar het onthaal van Café Koer gaan.

APPLAUS VOOR ALLE MEDEWERKERS

Heb je ze al gezien, die sterren in Oostende? En dan hebben we het deze keer niet over de artiesten op het podium. Wel over al die fantastische medewerkers die zich bij eb én vloed steeds weer inzetten om er ook dit jaar een onvergetelijke editie van te maken. Hun talent is ongeëvenaard, hun enthousiasme onuitroeibaar. Geen rotte tomaten, maar bloemetjes. Vanuit het diepst van ons hart, een welgemeende dankjewel. Zonder jullie handen, glimlach en alziend oog geen TAZ#2026. Als jij ook één van deze blauwe protagonisten spot, houdt halt en bedank hen eens met drie dikke kussen en een staande ovatie…

RECHT DOOR ZEE: Art. 14 - Verbod op Discriminatie

In een tijd waarin mensenrechten steeds meer onder druk komen te staan, krijgen ze juist een podium op TAZ#26. Met CRCL8, een initiatief van advocaat Walter Van Steenbrugge in samenwerking met TAZ, worden 8 basisrechten uit het EVRM opnieuw in de spotlight gebracht. Binnen, buiten en tussen de lijnen van de programmatie is het thema dan ook prominent aanwezig, net als in de dagklap. Dagelijks lichten we in deze rubriek op creatieve wijze een mensenrecht uit. Vandaag: Art. 11 Vrijheid op vereniging en vergadering met theatermaker, -speler en -kijker Louise Bergez

Discriminatie kent vele vormen. Grote en kleine. Zichtbare en onzichtbare. In haar voorstelling TA MAL OU, over de slepende zoektocht naar erkenning van een langdurig zieke patiënt, raakt Louise Bergez aan zo'n onzichtbare vorm van gereproduceerde ongelijkheden: over hoe de mannelijke patiënt nog steeds als referentie geldt.

TA MAL OU vertelt een tegelijk heel persoonlijk én maatschappelijk verhaal, hoe was het om dat juist op locatie in een ziekenhuis te brengen?

"Het is een unicum om in dergelijke setting te mogen spelen. Een ziekenhuis is voor mij een plek waar ik me lang machteloos en onuitspreekbaar gevoeld heb. Om daar dan een uur lang nu zelf op podium te mogen staan, werkt bevrijdend. Ik hoop dat we dan ook kunnen toeren langs heel wat ziekenhuizen of mogen spelen voor studenten geneeskunde."

Vanuit jouw ervaring met TA MAL OU, hoe uiten verschillende vormen van discriminatie zich in de medische wereld? 

"De voorstelling komt voort uit een persoonlijke ervaring van een lange zoektocht naar erkenning en zorg. Daarbij werd duidelijk dat er heel wat scheef zit in het zorgsysteem. Om te beginnen wordt er niet ingezet op preventie. Achteraf genezen blijft de standaard, in plaats van voorkomen en inzetten op een gezond leven. Daarnaast is er tijdens of na de ziekte geen ruimte voor nazorg. Elke lichaam reageert anders op bijvoorbeeld medicatie en al te vaak sta je er alleen voor. Bijwerkingen kunnen verschillen per lichaam, maar door het ontbreken van de zorg, link je de verschijnselen die je ervaart niet altijd met de medicatie die je neemt. Daarbij is de grootste vorm van discriminatie misschien wel dat medisch wetenschappelijk onderzoek en medicatie volledig gebaseerd zijn op een mannenlichaam, waardoor de bijwerkingen bij vrouwen gewoon niet geweten zijn."

Ga hier eens dieper op in. 

"De discriminatie zit hem juist in het feit dat mannen en vrouwen gelijk worden behandeld. Een mannenlichaam en vrouwenlichaam zijn niet gelijk, maar worden wel zo behandeld. Er is veel te weinig onderzoek naar bijvoorbeeld hoe medicatie werkt op niet-mannelijke lichamen. Zo vindt er in TA MAL OU een lange zoektocht plaats van een vrouw die zich niet erkend voelt in haar symptomen, waarin de schreeuw om geloofd te worden niet gehoord wordt."

Neem je het sommige dokters kwalijk? 

"Ik wijs niet naar dokters in persoon. Het is een systemisch verhaal: dokters hebben gewoon geen tijd om de zorg te bieden die eigenlijk nodig is. Er is zo ongelooflijk weinig ruimte voor nieuwsgierigheid naar alles wat niet vaak voorkomt. Daarbij leven we nog steeds in een kapitalistisch systeem waarin (zeker de grotere) artsen honoraria verdienen aan zieken. Zo ben ik vooral geïnteresseerd geraakt in de ethiek hiervan."

Hoe kan het volgens jou anders? 

"Naast dus meer oog en tijd voor (na)zorg en meer onderzoek en aandacht voor hoe medicatie anders reageert op verschillende lichamen, zie ik een grote rol weggelegd voor het onderwijs. Daar kan je echt leren hoe om te gaan met je eigen lichaam, te leren voelen, te leren hoe om te gaan met anderen. Het luisteren. Het is dringend tijd om generaties de tools mee te geven om aandachtig te zijn en zorg te dragen voor jouw lichaam en dat van een ander. Leren vragen waar iemand nood aan heeft."

Wat hoop je dat TA MAL OU losmaakt bij mensen?

"Dat het gesprek geopend wordt. Dat mensen reflecteren over het onderwerp. En dat mensen blijven genieten van theater, want het is nog steeds een onderschatte vorm van verbeelding."

TIS NA TAZ: JONGE MAKERS OP EEN DAK

Heb je na TAZ#2026 nog niet genoeg van theater? Goed nieuws! Van 10 t.e.m. 13 augustus kan je in Antwerpen terecht voor TIS (Theater In de Stad) waar een zomerse mix te bewonderen is van premières en voorstellingen die nog niet of amper te zien waren in Vlaanderen. In samenwerking met Theater Aan Zee staan er ook ijzersterke jonge makers op de planken. Zo zal Prinses Placehbo van Kato Van Ermen (vorig jaar op TAZ#2025) te zien zijn en moeten Indra Hauben en Lennert Van Nuffel van IWANTADIVORCE. na TAZ#2026 snel hun koffers inpakken om van Oostende naar Antwerpen trekken.

Hoe is het voor jonge makers om met hun masterproef op de poorten van de theaterwereld te bonken? We vroegen het aan Indra en Lennert van IWANTADIVORCE op Café Koer.

Hallo allebei! Hoe gaat het ermee na al tweemaal gespeeld te hebben? 

Indra: "Goed, maar vermoeid! We spelen om 21u 's avonds, dus wakker blijven is de grootste uitdaging." (lacht)

Vertel eens over jullie proces. Hoe kwam jullie voorstelling tot stand en hoe is het om uit de schoolse context op TAZ te spelen?

Lennert: "We kennen elkaar van het Conservatorium in Antwerpen en het was duidelijk dat we onze masterproef samen wilden doen. Zo zijn we begonnen met wat improvisatie-oefeningen bij mij thuis in de living, zeer speels, met een piano."

Indra: "Daar is dan dé cappuccino-scène uitgekomen en vanaf dat moment wisten we dat we het daarover wilden hebben."

Waarover? 

"Over de versmelting van de digitale en de analoge wereld, over het vervagen van de grenzen tussen werktaal en liefdestaal, en de vertroebeling van de verschillende rollen die daarmee gepaard gaan. Over efficiëntie als levensvorm en vermoeidheid als verzet van het lichaam."

Vermoeidheid als verzet? Klinkt contradictorisch. Is vermoeidheid dan geen gevolg van die eeuwige efficiëntiedrang? 

Indra: "Mja. We zien het vooral als een teken van verlangen om terug te luisteren naar je lichaam. Dat de limieten van het lichaam een dankbare grens vormen tegen overproductiviteit en digitalisering. Dat het lichaam zich tegen het snelle ritme verzet door haar vermoeidheid en nood aan zorg. Door ons te dwingen om te vertragen, te reflecteren en ons aan te passen. Het brengt ons terug naar onze eigen lichamelijkheid, en de materiële realiteit."

Lennert: "Zoals wanneer je té ziek bent om nog je bed uit te komen, je niets anders kan dan luisteren naar het lichaam en ook een soort rust vinden in je daar volledig aan over te geven. Het snelle leven daarbuiten telt dan even niet meer."

Indra: "We hebben de improvisatie aangevuld met literatuur, zoals 24/7: Late Capitalism and the Ends of Sleep, en verschillende soundeffects verzameld. Daaruit is een voorstelling ontstaan met een muzikale taal, waarin op het ritme van woorden en klanken de dankbaarheid voor het lichaam wordt gevierd. Klinkt dat vaag?" (lacht)

Hoe was het om een eerste keer buiten de schoolse context te spelen? 

Lennert: "Op school krijg je heel wat begeleiding in alle stadia van het proces, alhoewel we ook héél veel zelf moesten doen hoor. Maar hier op TAZ ben je volledig op je eigen makerschap gewezen en moet je veel meer zelf plannen."

Indra: "Je draagt verschillende petjes van én speler én productie én... dat maakt het wel spannend."

Een paar dagen na TAZ spelen jullie op TIS in Antwerpen.

Samen: "Het wordt een pittige periode. (lachen)

Lennert: "Het is ook wel spannend want op TIS spelen we buiten. We hebben twee dagen tussen de festivals dus dat zal nog heel wat vragen om snel op te bouwen in een nieuwe setting."

Wat hopen jullie voor het komende jaar.

Lennert: "Om te blijven toeren met IWANTADIVORCE. Je hoopt op zichtbaarheid en dan is TAZ wel een springplank natuurlijk. Je kan mensen van overal uitnodigen en dan zien we wel wat ontstaat. Alles is tot nu toe heel vanzelf gegaan in het proces, waarbij samenwerkingen zeer spontaan gegroeid zijn."

Indra: "En we hopen om samen te blijven werken in de toekomst. Eventueel aangevuld met anderen"

IWANTADIVORCE. speelt na TAZ ook dinsdag 11 en woensdag 12 augustus op TIS - Theater in de Stad

MESSAGE UNDER A BOTTLE

Een woord, een manifest, een herinnering? Of heb je een vraag voor een oude vriend, je oma, iemand die je nog niet hebt ontmoet? Of heb je een droom voor de wereld? Een urgente oproep? Schrijf het op een TAZ-bierviltje, gooi het in de box op Café Koer en misschien verschijnt jouw bericht wel in deze nieuwsbrief, dagklap of de schermen.

De vangst van de dag: we vertalen even, want dit geschrift is geschift, "Opening WonderWaai, achter de ploeg loopt de voorloper."

BEELDSCHOON