Waar de schoentjes schoon wringen

Over 'Ain’t done much healing' van Peter Seynaeve

Theatermaker Peter Seynaeve komt ons zelf oppikken om ons te begeleiden naar de intieme blackbox waar hij deze week vertoeft. Wij, dat zijn slechts een tiental mensen die worden toegelaten tot de microkosmos die hij in zijn theatraal ritueel Ain’t done much healing schept.

Met bovenmatige precisie gidsen zijn wijs- en middelvinger twee zwarte miniatuurschoentjes langs de rand van een houten kastje. De schoentjes draaien met de punt richting publiek. Even wordt er getwijfeld. En dan gevallen, heel lang, tot de schoentjes de grond raken en voor dood blijven liggen.

Nog een fragment, voor de spoiler addicts. Seynaeve prikt twee oogjes in een halve citroen. Ze turen de zaal in. En dan wordt de halve citroen langzaam leeggeknepen, terwijl die twee zielige

kijkers lijken te schreeuwen om hulp. Of toch minstens om genade.

Ain’t done much healing is een visueel gedicht dat uitblinkt in schoon sadisme. Seynaeve lijkt wel een oudtestamentische God die het kleine universum onder zijn handen eerst vormgeeft, dan kwelt. Maar alles, zelfs de gruwelijke onthoofding van het zoutvat, wordt gecounterd door een fantasmatische hergeboorte. Een welgekomen herinnering aan de eenvoud waarmee we levenloze objecten (nieuw) leven kunnen inblazen. (DB)

NOG VAN WO 1/8 T/M VR 3/8 IN CAZ, TELKENS OM 16U30, 17U15, 18U EN 18U45

Tekst: Daan Borloo
Foto: Ted Oonk