De grenzen afgetast

over stadsnomaden #2

Blanks

She will reappear in approximately 6 minutes”

De Noorse choreograaf en performer Ingrid Berger Myhre zoekt in haar danssolo Blanks naar de manier waarop de beschrijving van een gebeurtenis diezelfde gebeurtenis beïnvloedt.

5 minutes”

Berger Myhre vertrekt in haar werk vanuit tekst en gebaar en de tegenstelling daartussen. In Blanks worden er teksten achterop de muur geprojecteerd. Het zijn teksten die beschrijven wat er

gebeurt, hoe het is gedaan of met welke intentie. Soms verschijnen die teksten op voorhand, soms tegelijk of achteraf.

OK, she is about to reappear any moment now”

Door subtiele verdraaiingen wordt de interpretatie van het publiek gestuurd. Er wordt gespeeld met onze verwachtingen. Het is

een dankbare techniek die een speelse spanning oplevert en bij momenten hard doet lachen. Zoals het moment dat de tekst “nice and easy there she goes” op de muur verschijnt en Berger Myhre zich eerder onbehouwen en plomp over het toneel voortbeweegt. Of het moment dat ze vals meezingt met een nummer en de tekst “Once she sang a song on live radio to impress a boy / they are still together” verschijnt. Een solo met ballondieren, gebarentaal en een nauwgezette choreografie, die je blijmoedig doet vertrekken.

BURT [When i was five i killed myself]

In de statige refter van het Atheneum staat acteur Oscar Boy Willems op een enorme rol bruin papier. Met guitige en ondeugende blik kijkt hij het publiek in. De monoloog is gebaseerd op de novelle When I was five I killed myself van Howard Buten en wordt verteld vanuit het perspectief van de 8-jarige Burton Rembrandt

Een associatieve stroom van onschuldige kindergedachten wordt fluisterend, dan weer explosief de zaal in geslingerd. Er wordt met ons gespeeld: wat is waar en wat niet? Het doet denken aan het plezier van een kind dat een leugen vertelt (een verkeerde naam, een andere leeftijd) om te kijken of de volwassene hem gelooft. Hij tast de grenzen af. Maar dan: “I’m very dangerous. I’m in jail for what I did to you.” Is hier meer aan de hand? De volwassenen spreken een taal die Burton niet begrijpt: “I’m children and I don’t understand.” Een kind dat bang is in het donker en van de lichtschakelaar naar bed sprint. Willems draait zich in het papier dat van het plafond tot de grond ligt uitgerold. Maar ook de sobere scenografie biedt geen houvast voor de kinderlijke verwarring.

De Belgische theatermaker Alice Bogaerts doseert de informatie die ze in BURT [When i was five i killed myself] geeft. De kinderfantasmen worden mondjesmaat afgewisseld met verontrustende opmerkingen: “A good boy who does unfortunately bad things.” Of: “It felt like an airplane under my belly.” Het zijn de ontluikende seksuele gevoelens van Burton voor Jessica. Hij weet niet wat hem overkomt of wat hij moet doen. Wat overblijft in de kille aula van het Atheneum zijn vragen als: wat is onschuld? En: moeten we ons idee van kind-zijn bijstellen? (XVDB)

VANDAAG NOG OM 15U - VERTREK AAN INFOSTAND LEOPOLDPARK

Tekst: Xandry van den Besselaar
Foto: Radovan Dranga