Op het strand / At the Beach

Dagboek van Rope: Dag 1 / Diary of Rope: Day 1

In de verte zag ik voor de eerste keer de zee. Ze hadden mij twee meter voorbij de vloedlijn gelegd. Volgens de berekeningen zou de zee om 12:34 bij mij zijn. Hoe ongeduldig ik ook was om het water te voelen, ik kon enkel toezien hoe de zee langzaam dichterbij kwam. Ik probeerde zo hard mogelijk te denken: ‘leg mij NU dichter’. In de hoop dat mijn gedachten dan zichtbaar zouden worden, zwevend als grote letters boven mij. Maar niemand reageerde. Misschien had ik de ‘NU’ niet moeten denken omdat de mensen dit te gebiedend vonden voor een touw. Hoe dan ook, ik zat zoals steeds helemaal in mezelf opgesloten, helemaal onbeweeglijk. Als een ding. Als een touw.

In the distance I saw the sea for the very first time. They had put me two meters past the strandline. According to the calculations, the sea would reach me at precisely 12:34. I couldn’t wait to feel the water on me, but I had to wait, and could only watch as the sea came closer very slowly. I tried to think, as hard as I could: ‘put me closer, NOW’, hoping that my thoughts would become visible and float in big letters above me. But no one reacted. Maybe I shouldn’t have been thinking the ‘NOW’ the way I did, because people might find that too compulsive for a rope. Anyway, I was still, like always, completely stuck within myself, completely motionless. Like a thing. Like a rope.

Een 20-tal kinderen hadden hun kampplaats voor de dag rondom mij gemaakt. Zij hoorden mij. Zij hoorden hoe ongeduldig ik was en probeerden met emmers en kanaaltjes de zee dichter te brengen. Ik weet nu dat, als ik hard denk, sommige kinderen mij kunnen horen. Om 12:15 was het zover. Een eerste golf vloeide onder me door. Alles werd stil. Ik hoorde twee woorden. Steeds opnieuw. Dezelfde woorden. De zee, zo bleek, praat aan één stuk door en zegt steeds dezelfde twee woorden. ‘Hier’ en ‘daar’ of ‘keer’ en ‘weer’. Ze is onmogelijk te verstaan. En hoe dichter ze vloeide, hoe meer stemmen er klonken.

About twenty children had set up their camping place for the day around me. They heard me. They heard how impatient I was, and they tried to bring the sea closer to me with buckets and little canals. I know now that, if I think very loudly, some kids can actually hear me. At 12:15 it happened. The first wave flowed right under me. Everything went quiet. I heard two words. Again and again. The same words. The sea, it appeared, talks in one continuous stream and keeps repeating the same two words. Which are either ‘here’ and ‘there’ or ‘to’ and ‘fro’. It’s impossible to tell. And the closer she flowed, the more voices I could hear.

Als ik opgedroogd was droegen de kampplaatskinderen me naar een breed pad tussen de cabines. Het was alsof ik op een dorpsplein was aangekomen. Iedereen keek naar mij, iedereen bleek elkaar te kennen en de meesten hadden al meer dan 20 jaar dezelfde cabine. Het was een cabinebuurt met cabineburen, zandstraten en een zandplein. Pierre introduceerde ons en stuurde me naar Willy die een bijzondere cabine had, en Ief moest op de foto met die en met die en met mij. Ze waren bijna allemaal van Oostende en volgens Pierre kon je de inlanders herkennen aan hun witte huid. Pierre inspecteerde mij van dichtbij, ik zag mezelf in de glazen van zijn bril. Ik heb een blauwe huid. Waar kom ik vandaan?

When I was all dried up, the camping place kids carried me to a wide pathway between the cabins. It looked as if I had arrived at a village square. Everyone was looking at me, everyone seemed to know each other and most of them had owned the same cabin for over twenty years now. It was a cabin neighbourhood with cabin neighbours, sand streets and a sand square. Pierre introduced us, and sent me to Willy, who had a very special cabin, and Ief had to take pictures with this one and that one and with me. Almost everyone came from Ostend and according to Pierre, you could recognize locals by their white skins. Pierre examined me very closely, so closely I could see my own reflection in his pair of glasses. I have a blue skin. Where do I come from?