De moskee / The mosque

Dagboek van Rope: Dag 3 / Diary of Rope: Day 3

Ief: Sorry Rope. Dit had je ongelofelijk gevonden. Het was immens.

Rope: Het is ok. Het was te druk. Er waren te veel mensen op het Vrijdaggebed. Ik kon er niet bij.

-

Om iets voor twee werd ik met behulp van de mensen op het plein naar de Moskee gebracht en voor de deur gelegd, zodat ik een glimp kon opvangen van de Moskee. Ik mocht niet mee naar binnen, er waren te veel mensen en een touw van 60 meter kon er niet meer bij. Ief woonde wel de dienst bij. Mensen die uit de moskee kwamen, brachten me na afloop terug naar het plein. Dat gebeurde vanzelf. Het is ongelooflijk hoe zoiets steeds vanzelf kan gebeuren. Een aantal mensen tillen je op, en plots word je helemaal gedragen door 20 mensen.



Ief: I’m sorry Rope. You would have loved it. It was huge.

Rope: It’s fine. It was too busy. There were too many people at the Friday Prayer. I couldn’t fit in.

-

A bit before two in the afternoon I was brought by the people from the square to the Mosque and put in front of the door, so I could get a glimpse from inside the Mosque. I couldn’t actually go inside; there were too many people and a rope of 60 meters just didn’t quite fit. Ief did go to the ceremony. Afterwards the people coming of the mosque brought me back to the square. That happened so naturally. It is unbelievable how something like this can just naturally happen again and again. A number of people lift you up, and suddenly you’re being carried by twenty people.

De kinderen waren blij mij terug te zien. Fabrice had, zoals hij gezegd had, een camera mee en maakte foto’s. De kinderen speelden en speelden. Om 19:30 moesten we door. Ik nam afscheid van de kinderen die ik misschien nooit meer zou zien. Ze wilden niet dat ik weg ging. Ik was verdrietig. Ik dacht zo hard ik kon: ‘jullie zijn GEWELDIG’. Ik ben er zeker van dat ze dit hebben gezien.


The kids were happy to see me again. As promised, Fabrice brought a camera and took some pictures. The kids played and played. At 19:30 we had to leave. I said goodbye to the kids I might never get to see again. They didn’t want me to go. I was sad. I though as loudly as I could: ‘you guys are GREAT’. I’m sure they noticed.

Om acht uur ’s avonds hadden we met Anthony aan de Moskee afgesproken om toch nog een foto te kunnen maken in de lege Moskee. Ief en Senne moesten hun schoenen uitdoen. Ze sleepten me langzaam naar binnen. We waren helemaal alleen. Het was een enorme ruimte met dik rood tapijt met overal dezelfde patronen. Ze legden me in een perfecte cirkel, hoe ze me gelegd zouden hebben tijdens het gebed. Ik beeldde me in dat er rondom mij in elk vakje op het tapijt één man stond. Er zijn 512 vakjes dus dat zouden 512 mannen geweest zijn. Het is fantastisch om in een perfecte cirkel te liggen. Maar dat kan jij natuurlijk niet weten.

At 8 pm we met up with Anthony at the mosque to take a picture inside the empty mosque after all. Ief and Senne had to take off their shoes. Slowly they dragged me inside. We were all alone. It was an enormous space with a thick red carpet with the same patterns everywhere. They laid me in a perfect circle, as they would have done during the prayer. I imagined that on each square on the carpet, there was standing one man. There are 512 squares so that would have been 512 men. It is amazing to lay in a perfect circle. Not that you would know that, of course.