Scouts- en zeeliederen op een rock-‘n-rollfestival

'Nog even voor het slapengaan'

Nog even voor het slapengaan is een van de dagelijkse vaste rubrieken op TAZ, waar meester-publieksmenner Warre samen met ons terugblikt op de festivaleske en internationale nieuwtjes van de dag. Alvorens we onder de lakens kruipen, kunnen we nog even verpozen bij deze pop-uptalkshow. Een bende goedgeluimde senioren en enkele zonderlingen is afgezakt naar de theatertent in het Leopoldpark voor een babbel met Warre Borgmans en zijn gasten.

Bij het binnenkomen begint Nonkel Warre meteen te keuvelen en te grappen met het publiek. Er wordt uit Warres hand gegeten. De toon is gezet: hier is het lachen geblazen en dit is een plek waar ieder gewoon, ongegeneerd zichzelf mag zijn. Er is ook niets zo verbindend als zingen in gemeenschap, daarom heft Warre bij wijze van intro een scoutslied aan. Het publiek pikt gretig in: “O Heer, d’avond is neergekomen. De zonne zonk, het duister klom. De winden doorruisen de bomen en verre sterren staan alom”. Even soort flashmob, waarbij het publiek plots een ingehuurd kerkkoor blijkt te zijn? Misschien is het wel Warres antidotum voor het  rock-’n-rollgehalte (dixit Warre himself) van TAZ? Deze zonderling weet althans niet wat haar overkomt, maar goed…the show must rock on.

Eerst last Warre een rustmomentje in: hij draagt zelf een aantal gedichten en liederen voor over het toepasselijke, maar niet zo verrassende onderwerp: de zee. Onder andere de teksten van Raymond van het Groenewoud, Richard Minne, Remco Campert en Joe Roxy komen aan de beurt. In dit deel neemt Warre de ruimte om te doen waar hij echt een krak in is, namelijk teksten overbrengen aan een publiek, dat  - bijgevolg – onherroepelijk aan  zijn lippen hangt.

Na nog wat wetenswaardigheden en faits divers te hebben gedeeld, mag de schare van gasten om beurten plaatsnemen in de zetel. De gastsprekers zijn literatuurwetenschapster Els Snick, literatuurkenner Jos Geysels, literatuurschrijver Erik Vlaminck, en… actrice Greet Jacobs en fotografe (sinds kort theatermaker) Lieve Blancquaert. Zij worden het vuur aan de schenen gelegd door interviewer-in-opleiding Warre over hun activiteiten op TAZ en elders.

Tijdens de interviews begint een groot deel van het publiek wat ongemakkelijk (de banken zitten op z’n zachtst uitgedrukt niet echt comfortabel) en ongeduldig heen en weer te schuiven. Er wordt niet altijd even helder toegelicht wat de activiteiten van de sprekers precies inhouden, waardoor de interesse en de aandacht slinken. Goddank is daar Greet Jacobs, die dat in het snuitje heeft en het gesprek met haar en Lieve Blancquaert weer op de rails krijgt. We krijgen te horen hoe haar voorstelling Misschien Marieke met Lieve tot stand is gekomen. Misschien Marieke is een monoloog over moeders, die in moeilijke situaties leven. Het gesprek verloopt integer en doet vermoeden dat de voorstelling dat ook is. Tijdens het gesprek met Erik Vlaminck daarentegen gaat het vooral over diens onvergetelijke ontmoeting met Warre in café ’t Mestputteke in Deurne. Iets minder integer en interessant.

Gelukkig is er ook ruimte voorzien voor jonger werk: het koppel Sam en Nina zorgt voor een streepje muziek en festivaldichteres Charlotte Van den Broeck trakteert ons op haar gedicht van de dag. Deze jongelingen hebben de formule van Nog even voor het slapengaan écht begrepen. Zij brengen sereniteit met hun intieme nummers en gedichten, warme grapjes en mildheid. Afgesloten wordt er opnieuw met het lied De zee, de Nederlandse vertaling van Charles Trenets nummer. Voor de show werd die tekst in een afgedrukte versie onder het publiek verdeeld, zodat er uit volle borst meegezongen kan worden. En zo geschiedde. Er is werkelijk niets zo verbindend als zingen in gemeenschap, dat kan ook deze zonderling niet ontkennen. (Elke Huybrechts)

NOG EVEN VOOR HET SLAPENGAAN - ELKE AVOND OM 23U IN HET LEOPOLDPARK (THEATERTENT).

TICKETS