ONS

2 X Jong Muziek (1)

"Waar is mijn lepelke? 'k Ben mijn lepelke kwijt," merkt Joris Vergaert op, terwijl hij bezorgd in het rond loert. Enfin, bezorgd... Joris is van het type dat nog even zijn tanden zou flossen als hij door een leeuw werd achternagezeten. Niet veel later wordt hem vanuit het publiek een theelepeltje aangereikt en kan ONS een nieuw nummer aanvatten. Met Joris op de lap steel, een instrument dat doorgaans niet met een theelepel maar met een metalen baar wordt bespeeld, maar dat zal Joris aan zijn gat roesten. Als 't maar beweegt!

Het tekent de heerlijke achteloosheid waarvoor ik enkele jaren geleden al viel. Ik leerde ONS kennen in een klein Gents café als de muzikale broederschap tussen Joris Vergaert en Joppe Tanghe, zag het duo uitgroeien tot een kwartet, en nu weer inkrimpen tot een duo. Maar doorheen al die jaren bleef het DNA van ONS onveranderd: het is een aanstekelijke viering van de vriendschap en een ode aan de berusting, muziek waar zelfs de meest verzuurde mens vrolijk van wordt.

"Precies Simon & Garfunkel!" roept een enthousiasteling, waarop Tanghe meteen 'The Sound of Silence' inzet. Of was het 'Cecilia'? Het ging zo snedig en snel dat ik het ben vergeten. ONS stuurt haar publiek van de ene verrassing in de andere; het gefreewheel tijdens en tussen de nummers getuigt van veel durf en alertheid, die ze hebben vermomd als - en zo noemen ze het zelf - "slordigheid". Een geniale zet. Meer dan een concert is dit een voldragen act.

Als fan van het eerste uur was het een fijn "weerhoren" met nummers als 'Thinker, Lover', 'Stop Motion' en 'Mama Drove Me Mad' (in een swingend en uptempo jasje), maar vergeefs wachten op het gekoesterde kleinood 'Sunlight'. Allemaal op Soundcloud terug te vinden, overigens, voor wie muziek liever op zijn eentje beleeft. Maar dat desbetreffend persoon in dit geval alstublieft een uitzondering maakt: wie ONS in groep ervaart, gaat als vanzelf iets meer in de goedheid van de mens geloven.

Aan de onverlaat die tijdens het concert mijn trui heeft gestolen: 't is oké, ik ben volledig onthecht. (Daan Borloo)