Intuition in action

Hannah De Meyer is solo sterk in ‘Levitations’

Een levitatie, doorgaans voorafgegaan door het predicaat ‘metafysische’, verwijst naar het veronderstelde bovennatuurlijk fenomeen van het omhoog zweven van voorwerpen of levende wezens, zonder dat daar een afdoende wetenschappelijke verklaring voor te geven is. Meestal refereert de term aan de levitatie van het menselijk lichaam. Tot daar de definitie online. Maar wat doet Hannah De Meyer ermee, in haar theatersolo Levitations?

Het woord ‘theatersolo’, om daarmee te beginnen, is alleszins veel meer op zijn plaats dan het woord ‘monoloog’. De Meyer heeft immers een aantal troeven als performer en zet die ook allemaal in. Ze is verbaal sterk, als schrijfster en in haar zegging op scène, maar ze is ook fysiek sterk: in het kleine zowel als in het grote. Ze hoeft maar haar hoofd te kantelen of haar beide armen te strekken, en er gebeurt al iets. Dat lijkt eenvoudiger dan het is. Daarbij maakt ze gebruik van haar ogen – ogen die, zoals dat heet, ‘ondefinieerbaar’ de wereld in kijken. Als haar blik de jouwe kruist als toeschouwer, weet je niet welke emotionele lading er onder die blik schuilgaat: kijkt ze streng en kritisch dan wel zacht en begripvol? Het is een extra troef bovenop haar instrumentarium, dat vleugje mysterie.

In de solo getiteld Levitations is er, letterlijk en figuurlijk, alle ruimte om deze theatrale middelen aan het werk te zetten. Behalve een rookmachine in de hoek die af en toe zachtjes een wolk uitspuwt, en een klein rood lichtvlak op het zwarte achterdoek, is er niks, op de performer na. De Meyer betreedt de arena met niets in de mouwen, niets in de zakken. Met haar jongensachtig kapsel oogt ze als een eigentijdse incarnatie van Jeanne d’Arc, klaar voor de strijd, weliswaar met een heuptas als relativerend rekwisiet. In die heuptas zit nog een ander relativerend rekwisiet, maar meer verklappen we niet. Behalve dat Levitations, in al zijn doorgedreven sobere eenvoud, soms ook grappig is, op een geraffineerde manier.

Allemaal goed en wel, maar waar gaat de voorstelling over? Wel, over heel veel en heel weinig tegelijk (‘alles en niets’ klopt niet in deze context wegens misleidend zwart-wit en niet subtiel). Er is sprake van een rode draad – de zoektocht naar de Maagd Maria zoals De Meyer gisteren liet weten in de TAZette. Het is een dunne draad, maar stevig genoeg voor een wellustig kronkelende trip langs pieken en dalen in De Meyers rijke verbeelding. Van natuurlijk licht (een uiteenzetting over mieren en hun vermeende karaktertrekken) naar existentieel donker (“I want to stop being a person all together”) en terug. Wie als toeschouwer met deze charmante Engelstalige gids wil meereizen, wordt beloond met een speelse, intelligent gemonteerde trip waarin achter elke bocht of wending een nieuwe verrassing wacht, klein of groot. Die bereidheid tot overgave is noodzakelijk, anders raak je het eigenzinnige spoor snel bijster. Maar de meest wonderbaarlijke avonturen beginnen tussen onze oren, in een staat van verwondering. Wellicht dat De Meyer dat bedoelt met haar definitie van ‘levitatie’: niet zweverigheid maar pure verwondering. Vrij en blij als een kind. (Steven Heene)

VANDAAG OM 15 UUR IN DACTYLO (DGP)