‘Ik ben en blijf een crapule de luxe’

Interview met Luc Janssen

Luc Janssen werd bekend en berucht als presentator en samensteller van legendarische radioprogramma’s als Domino en Crapuul de Lux, injecteerde de Vlaamse en Nederlandse jeugd met vunzige punk en opgestoken middelvingers, werd bij de BRT ontslagen voor ‘onwelvoeglijk gedrag’ en trok zich daar vooral niets van aan. Sinds twee jaar loopt hij rond op TAZ in de hoedanigheid van jurylid Jong Muziek, en dat vraagt om een gesprek.

We vallen met de deur in huis: Wie was jouw favoriet in de selectie Jong Muziek 2017?
“Het niveau ligt hoog, laat dat duidelijk zijn. Dat merk je tegenwoordig wel vaker bij muziekwedstrijden. Al die jonge bands klinken goed, ze kunnen spelen, hebben de juiste effectpedalen... In de jaren ’70 en ’80 was er nog veel meer crap, dat we voor het gemak dan maar punk noemden. Hier moest het verschil dus gemaakt worden op vlak van performance en songs. En ik kan zeggen dat GeRoeZeMoeS daar voor mij veruit het best in is geslaagd. Ze hebben songs die blijven hangen en hun performance grenst aan het extreme. Een aangename kennismaking."

"Over het algemeen merk ik echter dat het niet volstaat om twee keer liefdesverdriet te hebben en een hond die overreden is, om dat in je slaapkamer te verwerken tot goede songs. Maar het is natuurlijk Jong Muziek voor iets, dus ik neem ze niets kwalijk.”
 
Wanneer was je dan voor het laatst nog eens echt ondersteboven van een jonge muzikant of groep?
“Dat was tijdens een Radio 1 sessie die we deden met Het Zesde Metaal. Ze hadden een zekere Tamino mee als gast en wottefok was dat zeg. Op zich doet hij niets extreems, maar dat maakt hem net zo interessant. Wat je ziet is niets meer dan een mooie lieve jongen met een ontwapenende naturel en onbevangenheid. Het soort artiest waarvan ik oprecht jaloers ben dat ik hem niet zelf heb ontdekt.”
 
Welke raad zou je andere jonge bands geven om jou dat wottefok-momentje te bezorgen?
 “Doe eens zot. Veel te veel bands kijken naar voorbeelden en gaan die dan imiteren. Zolang het geen Justin Bieber is, valt dat ook meestal wel mee. Maar waarom altijd die behaaglust? Ja, de kans dat je op Studio Brussel of Radio 1 wordt gedraaid is groter, maar is dat dan succes? Ik mis vaak de noodzaak. Langs de andere kant geloof ik ook niet in de eenzame artiest die dertig jaar lang ongelukkig zit te wezen op een zolderkamertje, om dan met een meesterwerk naar buiten te komen.”
 
Als jij Jong Muziek zou mogen programmeren op TAZ, wie zou dan in jouw shortlist terecht komen?
“Ik zou dat niet graag doen, net zoals ik ook niet perse in deze jury wil zitten. Ik vind het goed dat zo’n oude knakker als ik erbij zit, maar ik laat de twee jongere juryleden (Nana Vaneessen en Ramses Van den Eede, EV) de doorslag geven. Ik wil niet die oude zeur zijn die zegt dat alles vroeger beter was. Veel liever zou ik iemand zoeken om die selectie voor mij te maken.”
 
Wie dan?
(twijfelt niet) “Mauro Pawlowski zou daar de geknipte man voor zijn. Hij is heel goed op de hoogte van wat er leeft in de muziekscene, onderhoudt contacten met jonge bands en labels, en heeft een feilloos gevoel voor ruw en eerlijk talent.”
 
Misschien nog een laatste vraag: Welke projecten zou jij nog écht willen realiseren?
“Ik blijf radio maken zolang mensen er van genieten, en niet het gevoel hebben dat ik het doe omdat ik het moet doen. Voor de rest heb ik wel nog enkele ideetjes in mijn hoofd. Zo lijkt het mij leuk om elke avond naar een radiostudio te gaan met een doos platen die bij mij thuis stof liggen te vergaren. Die praat ik dan aan elkaar en na de show verstop ik de doos ergens in een bos, waarna de luisteraar deze kan zoeken. Na een half jaar ben ik van al mijn platen af, hebben we een leuk programma afgeleverd, en heb ik een hoop mensen blij gemaakt."

"Een ander ideetje is om hier op TAZ al mijn backstage verhalen vanop Pukkelpop en Rock Werchter te bundelen in een vertelavond.”
 
Een kleine sneakpeek?
“Courtney Love treedt altijd op zonder slipje, dat is bekend. Toen ze op het hoofdpodium van Pukkelpop aantrad was plots de halve muzikale wereldtop verzameld onder het podium, halsbrekende toeren aan het uithalen om toch maar een glimp van haar edele delen op te vangen. Verhalen die volgens de ongeschreven regels binnen de muziekscene blijven, maar ja. Ik ben en blijf een crapule de luxe.” (Ewoud Vermote