Birth, School, Work, Death

Verslag The Only Way is Up

Nog maar 4 jaar geleden zwaaiden Boris Van Severen en Jonas Vermeulen af aan het conservatorium met The Great Downhill Journey of Little Tommy, een onvergetelijke theatervoorstelling als een rockconcert (of vice versa). Het energieke en okselfrisse verhaal van Tommy, die zijn moeder verlaat en de berg afdaalt, de wijde wereld in, zette het duo meteen als een vette rode stip op de theaterkaart. Er volgde zowaar meteen een wereldtournée, iets waar de meeste makers alleen maar van kunnen dromen. Voor de lastige tweede voorstelling ligt de lat dus duizelingwekkend hoog.

Voor The Only Way is Up putten Van Severen en Vermeulen inspiratie uit de BBC docu-reeks The Up Series, waarin Michael Apted 14 personen volgt doorheen hun leven, door ze om de zeven jaar te interviewen. De voorstelling volgt vier personages langs de grillige tijdlijn van hun leven. Onbereikbare dromen en idealen, het keurslijf van het gezag, de monotonie van het provincienest waarin ze opgroeien, de teleurstelling van het volwassen worden, ondoordachte en ronduit foute keuzes: het passeert allemaal de revue.De archetypische personages zijn een onbeteugelbare workaholic, een halve kluizenaar op zoek naar de zin van het leven, een escapistische feestneus met een alcoholprobleem en zijn ontgoochelde lief, die na hun jammerlijke breuk ongewenst zwanger wordt van (ook dat nog) een tweeling. De levens van het viertal lopen anders dan gedroomd, ronduit verkeerd of vroegtijdig af. Wat begint als een eigentijdse versie van Peter Pan kantelt gaandeweg naar een eenvoudige, misschien wat simplistische levensles: dat je maar best tevreden kan zijn met wat je hebt in plaats van te verlangen naar wat wellicht nooit komt.

Van Severen en Vermeulen staan elk aan een draaitafel, waaruit ze opzwepende beats en bezwerende soundscapes toveren, omgorden nu en dan een elektrische gitaar en gaan moeiteloos van zingen naar declameren en weer terug. Scènes worden vertaald in popsongs, die aan Air en Daft Punk doen denken, met her en der een stevige snuif rock. Het décor bestaat uit een gigantische neon-wall, vol aan- en uitflikkerende symbolen, van de hand van Sarah Yu Zeebroek.

Het verhaal van The Only Way is Up mag dan niet bijster origineel zijn, het wordt pittig gepeperd opgediend op een bedje van het allerfriste bladgroen. Bovenal zijn de twee makers erin geslaagd hun eigen podiumtaal te creëren, eentje die ook begrepen wordt door mensen die Bertolt Brecht niet hebben gelezen en makkelijker voor de concertzaal dan het theater kiezen. Zelfs wie geen fan is moet bekennen dat het duo een publiek naar de zaal lokt dat we in weinig andere voorstellingen zien opduiken: jeugdig, hip en vol tomeloze verwachting. Met The Only Way is Up bevestigen Van Severen en Vermeulen dat ze genoeg branie en talent in zich hebben om die verwachting nog een hele tijd in te lossen. (BP)

DO 3/8 LOODS NMBS 20U