COLUMN DJ SAVA: impressies van een muziekselecteur

Deze morgen al mijn eerste gereserveerde voorstelling gemist. Nomaden 1. Zo gaat dat.  Soms voel ik me een nomade in mijn eigen bestaan… U moet weten, ik ben al twee jaar bezig met een oud herenhuis te verbouwen. Ik ben daar niet zo goed in. Maar nu hebben we eindelijk de laatste hand gelegd aan de slaapkamer van mijn dochter... Het is tekenend voor de chaos die ontstaat in mijn hoofd wanneer deze tiendaagse zich aandient. Als dit dan nog gecombineerd dient te worden met even snel naar Ikea gaan en Veluxen installeren, ontstaat er net geen kortsluiting. En dat heeft alles te maken met enthousiasme, met passie. De passie voor muziek. Nergens is er een enthousiaster publiek te vinden dan op TAZ. Dat heb ik de afgelopen jaren uitgebreid kunnen vaststellen – en zelf ook een beetje gestuurd, hier en daar.

De verhalen zijn legio. Eén van de mooiste blijft nog steeds het eerste: toen mij, enkele jaren geleden, werd gesuggereerd dat mijn moment – als dj – gekomen was. Meer bepaald om 2.30 uur ’s nachts. Na een memorabel concert van Serge Feys en co in Club Terminus. Ik was er niet op voorzien en ben op de fiets naar huis gereden om mijn platen. Twintig minuten en een emmer zweet later legde ik mijn eerste nummer op: ‘Don’t believe the Hype’ van Public Enemy, gemixt met ‘Paranoid Android’ van Black Sabbath. Een bekende actrice / zangeres sprong meteen op een tafel en de rest is festivalgeschiedenis. Maar genoeg over het verleden. Er liggen hier vijf koffers vol cd’s en platen waaruit ik dringend een selectie dien te maken. Want er is een verschil tussen muziek voor Café Koer en de muziek voor Club Terminus. In mijn oren toch. Bovendien wil ik nog enkele compilaties maken om overdag en bij de sluiting op te leggen. Niks erger dan elke dag dezelfde cd zeven keer te horen. Het is een hels proces van schiften en dan nog meer platen uit hun schatkamer halen (lees: kartonnen dozen). Jazz! En Prince! En uiteraard ook de soundtrack van Rock ‘n’ Rolla met het fantastische ‘I’m a Man’ van Black Strobe op. En Tom Waits voor op ’t eind en Louis Prima voor de Koffie Queen en… en… Er gaat geen minuut voorbij of er flitsen drie namen van groepen of nummers door mijn hoofd.

Let’s dream away and dance till the floor burns… Maar wel genoeg slapen, uw krachten verdelen, ze sparen indien nodig, uw hoogtepunten kiezen, u niet verliezen in het o zo gevaarlijke “Nog ééntje”. En als u een nummer hebt aangevraagd, gelieve het helemaal uit te luisteren. U mag me ook altijd een pintje komen brengen, zonder dat ik het vraag. En last but not least: dansen met uw ogen dicht! Uw muziekselecteur SaVa is er klaar voor. En u?