Gedreven door ‘curiosity’ - TAZ by night

05/08/17  |  door Theater Aan Zee

Naar de vier verscholen vrouwenkoppen in de vijver van het Leopoldpark staren met 'Curiosity' van Herbie Hancock in je oren, de wallen onder je ogen verborgen achter een zonnebril, je vlassige haren in de wind en een beker kartonnen koffie tussen je duim en wijsvinger geklemd. It's that time of the year again.

We zijn op, beste lezer. Leeggeschreven en leeggedacht. De zinnen die we nu nog verzinnen, blijken al verzonnen te zijn. Ons rest nu enkel nog te duiken in de weldadige schoot van muziek, speekseltesten, wildplasboetes, rauw lamsgehakt en buitensporig feestgedruis. Opnieuw foetus mogen worden in de caleidoscopische baarmoeder die nachtelijk Oostende is en de geboorte zo lang mogelijk uitstellen, steeds weer uitstellen - tot de realiteit binnenvalt met het ochtendgloren en we als gebeten naar onze iPod grijpen. Om 'Curiosity' van Herbie Hancock op te leggen, dat spreekt: de ideale soundtrack bij een licht melancholische kater.

We hebben er ons stiekem al eerder deze week (en, toegegeven, meermaals) tot laten verleiden. Maar wat wil je? Met Jan Ducheyne aan de knoppen van een tot discotheek getransformeerd cultuurcafé trekt TAZ de navelstreng behoorlijk strak. Eigenlijk schiet de organisatie zichzelf in de voet door artiesten en medewerkers in de tweestrijd tussen een goede nachtrust en begeerlijk escapisme te dwingen. Bedankt daarvoor.

Ducheyne draait door tot zes uur in de ochtend en dan nog is zijn bonafide partypraktijk niet zelden slechts het voorgeborchte van een decadent netwerk aan diverse uitgaansmogelijkheden. Ik hoor het grootse koor van binnenlanders - de so-called 'aangespoelden' - al roepen van "Lafayette" en "Brasserie Du Parc", maar dat getuigt natuurlijk van weinig fantasie. Voor liefhebbers van verwondering en overrompeling is er ook nog de rest van de Langestraat. Wie nog nooit in L'Excuse, de Twilight, Ron's Pub of - absolute pièce de résistance - de Spanish Inn is geweest, heeft Oostende niet gezien.

Vanavond nog één keer naar de sterren en daar voorbij, door de muur en terug, hullemoal van 't padje en terug op de rails. We zijn het aan onze stalen reputatie verplicht. (Daan Borloo)